خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

نماز ریایی

اگر نه روی دل اندر برابرت دارم

من این نماز حساب نماز نشمارم

ز عشق تو من رو به قبله آوردم

وگرنه من ز نماز و ز قبله بیزارم

مرا غرض ز نماز آن بود که پنهانی

حدیث درد فراق تو با تو بگذارم

وگرنه این چه نمازی بود که من با تو

نشسته روی به محراب و دل به بازارم؟

"نماز کن" به صفت، چون فرشته ماند و من

هنوز در صفت دیو و دد گرفتارم

کسی که جامه به سگ بر زند، نمازی نیست

نماز من به چه ارزد که در بغل دارم؟

از این نماز ریایی چنان خجل شده ام

که در برابر رویت نظر نمی آرم

                                              مولانا

   + بـی رُخ ; ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٤
comment نظرات ()