خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

صفای سوختن

و ما آموختیم

                آری

                    تپیدن را

                  شنیدن را

و حس کردیم

 با دست ها و لب هامان

صفای سوختن ، افروختن

 دیوانه و دیوانه

                      بودن را ...

   + بـی رُخ ; ۱:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱۱/۱٢
comment نظرات ()