خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

دشتسون

دلسروده ای شگفت انگیز و بی مانند،از شاعر مانای برازجان،استاد فرج الله کمالی:

 

 دشتسون فرق سرم تا نوک پام سیت بی قرار آویده،بلکم بیشتر

لکه بی اسو خیالم بوت فهمیده چهار آویده،بلکم بیشتر

دو کشه امشو و مو کهنندنه پاک گنجل شیر غم دیرت بیدن

می کراخه گنمینی که پر موری سوار آویده،بلکم بیشتر

وقتی وت ری می کنم خرج دلم میله بنی غصه ش خالی کردن

مث خرفه ی که ول آوو پس چن رو که چدار آویده،بلکم بیشتر

تو عزیزی سی مو انا سی سوخزار خشو نم نم بارون رختن

قد افتو سی خسیلی که سیه گیر کنار آویده،بلکم بیشتر

 

   + بـی رُخ ; ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٦
comment نظرات ()