خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

خواهــشی دارم ...



تا نگــهبانان ابـــرو دست‌شــان بــر خنــــــجر است

فتــــــــح چشـمان قشنگت مثل فتــح خیبر است

رنـــگ چشمت بهـــترین برهان اثــبات خداســت

«قـل هـو الله احـد» گـوید هــر آن کس کافـَر است

انحــــــنای ناب مژگانــــــت «صـراط المستــــقیم»

از نگاهــــــت دل ‌بریـدن هم جهــــــاد اکــبر است

خنــــده‌هایت چون عسل حتا از آن شیرین‌ترنــد

هــر لبــــت تمثیل زیبایی ز حــــوض کــــوثر است

بــوســــه‌هایت طعم حوّا می‌دهد با عطر سیــب

بوســــه‌هایــــت یادگاری از جهان دیـگـــــر است

لــب به خنـــده وا کنی؛.. آرامشـــم پَر می‌کشد

غنــــچه می‌گردد لبت؛.. فریاد مـــن بالاتــر است

یک دو تار از کاکلـــت دل را اســـارت بـــرده است

الامان از روســری، زیــرش هــزاران لشکر ‌است

مهربان هستی، دلم در بند موهایت خوش است

مهربانی با اسیران شــــــیوه‌ی پیغمـــــبر است

آیــه‌الکــــرسی کجا هم قدّ موهایــــت شـــود؟

گفتـن از اعـجاز مویــت کار چندین منــــبر است

جـــد مـن قابـــیـل و گـــندم‌زار مـــویت پـرثــــمر

بهر من هر خوشه‌اش از هر دو دنیا سرتر است

یــک گـــره بر بخــت من زد یــک گره بر روسری

هر کدامش وا شود، من روزگارم محــشر است

خواهــــشی دارم... جسارت می‌شود... اما اگر

مـــوی تــو آشفته باشد دور گردن بهـــتر اسـت

 

مــهـدی ذوالقــدر

   + بـی رُخ ; ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٤/٧
comment نظرات ()