خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

حافظ

مدامم مست می دارد، نسـیم جعد گیسویت

خرابم می کند هردم، فریب چـشم جادویت

اگـر خـواهی که جاویـدان جهان یکسر بـیارایی

صبا را گـو که بـردارد زمـانی بـرقـع از رویت

و گـر رسم فـنا خواهی که از عـالـم بر انـدازی

بر افشان تا فـرو ریزد هـزاران جان ز هر مویت

مـن و بـاد صبا مسکین دو سرگـردان بی حاصل

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

                                                                   حافظ

   + بـی رُخ ; ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٥/۱٧
comment نظرات ()