خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

فصل خزان عشق

در باغ من،

دانه امید را مکار

ای مهربان حبیب گلشن دلدادگی

دیگر گذشته کار من از عشق و عاشقی

در بطن و متن این زمانه آوارگی

در حسرت نگاه تو ای مهربان من

فرهاد وار،

تیشه بر بیستون کشیده ام

لیکن میان مردم نا اهل روزگار

زهر غریبی مجنون چشیده ام

بر حال من نخند ای مهربان

وان جام ارغوانی خود را به من بده

تا نوش جان کنم این تلخ زمانه را

تا شادمان شوم از دست روزگار

بر من حرام باد

شرب دل انگیزت ای بهار

بر من حرام باد

اعیاد شاد گذار سال

آتش زده است بر من این تابناک زندگی

چون می توان سوخت و خاکستری نماند؟

چون می توان به جستجوی نشاط گشت؟

دیگر نمی شود از عشق هم ترانه خواند

با این وصال بهار و با این فصل خزان عشق

                                                             رند تبریزی

   + بـی رُخ ; ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢۱
comment نظرات ()