خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

خلیج فارس

مشت کن غرقه های نامت را در گذرگاه تنگه ی مویت

مشت واکن که موج بردارند همه ی غرقه های گیسویت

می کشی دست های سردت را بر تن ماسه های تفتیده

می گذارند ماسه ها سر را تا سحرگاه روی زانویت

مانده ای ازهزاره ای دیرین با لبی گرم و لهجه ای شیرین

فارسی از تو یاد می گیرند  عرب و آذری و هندویت

در دلت دل پرآشوبت دوست دارم جزیره ای باشم

برسد از جهات گونا گون به مشامم- تمام شب- بویت

باید از رنگ های نقاشی سبزآبی منزوی باشی

تک وتنها... نمی رسد ضرری به من از این هیاهویت

دامنت مثل جنگلی سبز است   میوه ها ماهیان رنگانگ

چیدنی هست -باهمه شوری- سیب و گیلاس وآلبالویت

میوه از دست باغ می ریزد  عرق از ظهر داغ تابستان

میوه های رسیده را بگذار وسط تورهای جاشویت

 

                                                                   صالح دروند 

   + بـی رُخ ; ٥:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٤
comment نظرات ()