خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

گل من

دیشب گل من چه بی قرارت بودم

مانند همیشه سر به دارت بودم

هر لحظه هزار بار تا دم دم صبح

می مردم و باز انتظارت بودم

 

اول به اشاره امتحانم کردی

دوم به کرشمه نیمه جانم کردی

سوم دل ساده را شکستی آنگاه

انگشت نمای این وآنم کردی

                                                 حسین دارند

   + بـی رُخ ; ٦:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٥
comment نظرات ()