خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

بانو

بانو!

عاشق شدن کم آرزویی نیست،نگاه بهانه کوچکی است که آغاز شویم پس از دو رکعت

توفان،پس از دو قنوت باران،پس از دو بیت نگاه.

باید برخیزم و برای پرندگان ماهی خوار دریا باشم،برای پرندگان مهاجر، درخت و برای

مترسک ها باد،تا آستین های تهی از دستشان قصیده شود.

آخرین برگ که افتاد،درخت تمام شد.آخرین ستاره که بارید، آسمان هبوط کرد.آخرین انسان

که مرد، خدا بودنش را به شک نشست.

آنگاه ابر ها که آه های سرگردان من اند،با شانه های کوهستان دف زدند.

باید برخیزم بانو و برای آخرین قنوت زمین،ربنایی بیافرینم و برای آخرین پرنده،پروازی.

                                                                                            

                                                                                 محمد اکرامی

   + بـی رُخ ; ۱:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٧
comment نظرات ()