خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

هستی من

امشب که مثل شعله ای از خود رهایم

بوی تو را دارد  تمام لحظه هایم

بوی تو را  یعنی تمام هستی ام را

بود و نبود من همه  غیر از خدایم

آغاز من  آغاز چشمان تو بوده است

پایان ندارد قهرمان ماجرایم

می پرسم -امشب- از سکوت چشمهایت

کی شعله می گیرد گلوگاه صدایم

یادش بخیر آن روزهای با تو بودن

وقتی که گم می شد کنارت  دست و پایم

   

                                                             عبدالرحیم سعیدی راد

   + بـی رُخ ; ٢:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢۸
comment نظرات ()