خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

پرواز و قفس

هر چند از این دوری و چشمان قشنگت گله داریم

تا لحظه خوبی که بیایی، من و دل حوصله داریم

گفتی من و تو قسمت یک پنجره باشیم قبول

هر چند به اندازه پرواز و قفس فاصله داریم

یادت که نرفته ست عزیزم که اگر دردسری هست

از خنده آن روز از آن کوچه از آن یک بله داریم

دیگر همه را گردن این قسمت و تقدیر نینداز

تقدیر کدام است ببین ما خودمان مساله داریم

عیب از خودمان نیست که تا پای قراری به میان است

هی صحبت کمبود زمان می شود و مشغله داریم

انگار محال است که ما قسمت یک پنجره باشیم

حالا که به اندازه پرواز و قفس فاصله داریم

                                                                    طاهره رستمی

   + بـی رُخ ; ٥:٠٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٦/۱
comment نظرات ()