خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

پیاله بی هوشی

مگر چه ریخته ای در پیاله هوشم

که عقل و دین شده چون قصه ها فراموشم

تو از مساحت پیراهنم بزرگتری

ببین نیامده سر رفته ای از آغوشم

چه ریختی سر شب در چراغ الکلی ام

که نیمه روشنم از دور و نیمه خاموشم

همین خوش است همین حال خواب و بیداری

همین بس است که نوشیده ام . . . نمی نوشم

خدا کند نپرد مستی ام چو شیشه می

معاشران بفشارید پنبه در گوشم

شبیه بار امانت که بار سنگینی است

سر تو بار گرانی است مانده بر دوشم

   + بـی رُخ ; ٢:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٤
comment نظرات ()