خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

خانه سودا

شد ز غمت خانه سودا دلم

در طلبت رفت به هر جا دلم

از طلب گوهر گویای عشق

موج زند موج چو دریا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم

در طلب زهره رخ ماهرو

می نگرد جانب بالا دلم

روز شد و چادر شب می درد

در پی آن عیش و تماشا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم

آه که امروز دلم را چه شد

دوش چه گفته است کسی با دلم

از دل تو در دل من نکته هاست

آه چه ره است از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم

   + بـی رُخ ; ٥:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٦/۱٤
comment نظرات ()