خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

چشمانت

 

دمی کن میهمان من را به نیزاران چشمانت

 

 که تا ابری شوم من هم به کوهستان چشمانت

 

 کمی تو گریه کردی آه،دریایی پدید آمد

 

 جهان سیلاب می گردد از آن باران چشمانت

 

 نگاهم گریه می نوشد در آن معراج بارانی

 

 و باران تند تر بارید از مژگان چشمانت

 

 بگستر فرشی از پرواز،روی چشمهای خود

 

 که با یک آسمان خوبی،شوم مهمان چشمانت

 

   + بـی رُخ ; ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٤/٢٠
comment نظرات ()