خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

ماه سیما

می خواهمت از جان ودل اما نمی دانی

ای ماه سیمای من ای خورشید پیشانی

ای شانه هایت تکیه گاه گریه های من

در روزهای ابری و شب های بارانی

گیسو پریشان کن _پریشان تر_ که می خواهم

تا زنده ام خوش بگذرانم در پریشانی

می خواهم امشب با تو باشم هرچه باداباد

چون زورقی کوچک در این دریای توفانی

                                                   علی هوشمند

 

   + بـی رُخ ; ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٢٠
comment نظرات ()