خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

خانه کوچک ما

خانه کوچک ما آن جا است

کمی دورتر از این خار زار رنج

که انتهایش را

                نمی دانم.

آن جا که ما

در زیر سایه کوتاه نخل های بلند

                         می نشستیم

و رطب های شیرین گونه های تو

در تاول های دستان من

                 گم می شدند

خانه کوچک ما آن جاست

زیر نگاه مبهوت ماه ترک خورده ای که

خیال هیچ پلنگی را

                         خونین نخواهد کرد.

آن جا که مرواریدهای درشت چشمانت

                                     در اتتظار باران ها

                            ترک خوردند

   + بـی رُخ ; ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٢٥
comment نظرات ()