خِشَم کانه : محله ی قدیمی

بیمار خنده های توام بیشتر بخند خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

بوسه های باران

به هرچه آرزوی خوب:

 

همیشه مرا میان کوچه باغ های تمنا تنها می گذاری

و من میان صنوبرهای وحشی و جنگل چشمانت گم می شوم

همیشه مرا میان دشت ها رها می کنی

با شقایق ها و بلدرچین های عاشق

با دفترچه ی خاطراتی که سفید مانده است

همیشه مرا تنها می گذاری

میان موردها و بلوط ها و پونه های وحشی

همیشه میان تنهایی ،تنهایم می گذاری

و حسرت یک بوسه  روی لب هایم خشک می شود

همیشه ی خدا می گذاری تا اشک هایم   جاری شود

                                                             و قطره

                                                                      قطره

دفتر خاطراتم را خیس کند.

   + بـی رُخ ; ٩:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٧/۱٢
comment نظرات ()